bronx delivey2 levelgif

   vasilakos anoigoume xiroskarpos2

 

 

ΕΝ ΤΕΧΝΗ
Typography

Τα ποιήματα είναι σαν τις εικόνες ενός ονείρου που νόμιζες ότι ξέχασες. Ένας στίχος έρχεται ξαφνικά στο στόμα σου. Να το λες ψιθυριστά!

Είναι το συναίσθημά σου το οποίο κατάφερε να βρει τις λέξεις να εκφραστεί. Είναι το φιλί που δεν έδωσες. Με ένα μαγικό τρόπο το βίωμα σου φωτίζει τις λέξεις του ποιητή.

Τώρα βαδίζω άσκοπα στους δρόμους, κοιτάζω τις βιτρίνες,
προσπαθώ να συλλαβίσω ανάποδα τις επιγραφές των μαγαζιών
αγοράζω κάστανα, και βρίζομαι με τους αστυφύλακες της τροχαίας,
που μού παρατηρούν αδιάκοπα πως σταματάω την κυκλοφορία.
Και κάθε τόσο: έφυγε, σκέφτομαι. Μα να που μπορώ και ζω!
Όπως μεγαλώνουν για λίγο ακόμα τα γένια και τα νύχια των νεκρών…
Αν βρουν έναν άνθρωπο νεκρό έξω απ’ την πόρτα σου
εσύ θα ξέρεις
πώς πέθανε σφαγμένος απ’ τα μαχαίρια των φιλιών
που ονειρευότανε για σένα…

…Κι έζησα πάντα με τον εαυτό μου, σαν δύο ακροβάτες που
μισούνται θανάσιμα
που όλη τη μέρα βρίζονται και ραδιουργούν κι ετοιμάζει
το θάνατο ο ένας του άλλου,
μα όταν έρθει η ώρα κι ανάψουν τα φώτα και το θέατρο
ξεχειλίσει απ’ την πελώρια αναμονή
ορθοί κι οι δυο πάνω στο απέραντο, μοιραίο σκοινί
να, που βρίσκονται κιόλας πάνω από το μίσος και τον κίνδυνο
και το θαυμασμό
και τον χρόνο – αδερφωμένοι ξαφνικά
μες στην παμμέγιστη αρετή της Τέχνης…

Βέβαια, στο βάθος ήταν γελοίο – με τα δυο σακάκια που
φορούσα όλοι νόμιζαν πως κρυώνω, «λάθος, βρε κακούργοι,
τους λέω, αλλά πώς θα θάψω γυμνόν
αυτόν τον άλλον που σκοτώσατε μέσα μου;»

Μία γυναίκα καθόταν σε ένα παγκάκι στο πάρκο,
ολομόναχη
κρατούσε μίαν ομπρέλα, δεν είχε που να πάει,
ώσπου σηκώθηκε και με αργά, αβέβαια βήματα
ανέβηκε στον ουρανό…

(Αποσπάσματα από ποιήματα του Τάσου Λειβαδίτη)

Πνίξτε τους κύκνους στα βρωμόνερα,
γκρεμίστε τις πινακίδες,
πιείτε δηλητήρια,
τραβήξτε τις γελάδες
από τους ταύρους,
κρύψτε τα φυτά από τον ήλιο,
κλέψτε φιλιά λεβάντας από τη νύχτα μου
κατεβάστε συμφωνικές ορχήστρες στους
δρόμους σα ζητιάνους,
έχετε τα νύχια σας έτοιμα,
ραβδίστε στην πλάτη τους αγίους,
θαμπώστε βατράχια και ποντίκια έτοιμα για το γάτο,
κάψτε όσους πίνακες σαγηνεύουν,
κατουρήστε το χάραμα,
η αγάπη μου
είναι νεκρή.

(Charles Bukowski)

Σβήσε τα μάτια μου- μπορώ να σε κοιτάζω,
τ' αυτιά μου σφράγισε τα, να σ’ ακούω μπορώ.
Χωρίς τα πόδια μου μπορώ να 'ρθω σ’ εσένα,
και δίχως στόμα, θα μπορώ να σε παρακαλώ.
Κόψε τα χέρια μου, θα σε σφιχταγκαλιάζω,
σαν να ήταν χέρια, όμοια καλά, με την καρδιά.
Σταμάτησε μου την καρδιά, και θα καρδιοχτυπώ
με το κεφάλι.
Κι αν κάμεις το κεφάλι μου σύντριμμα, στάχτη, εγώ
μέσα στο αίμα μου θα σ' έχω πάλι.

(Ράινερ Μαρία Ρίλκε)

 

Επιμέλεια άρθρου: Φωτεινή Ψημμένου, θεατρολόγος

e-max.it: your social media marketing partner

mbgif2

 

joinbanner2

eve topiki agora2

bronx delivey1

 

 

 

!-- Go to www.addthis.com/dashboard to customize your tools -->