ΑΡΘΡΑ
Typography

Γεωργία Γιώτα, Φιλόλογος

Χιλιάδες λέξεις. Μεστές νοημάτων. Βρίθουν σημαινόμενα. Λέξεις θετικά ή αρνητικά φορτισμένες. Λέξεις με επιφάνεια. Λέξεις με βάθος και πλάτος. Είναι όμως κι εκείνες οι λέξεις, που έχουν περιεχόμενο «βαρύ σαν ιστορία» και το νόημά τους έχει κάτι από τη γλύκα του μελιού και το άρωμα του γιασεμιού τις καλοκαιρινές νύχτες του Αυγούστου.

Μάνα, μητέρα: δύο λέξεις, τόσο μικρές και απλές, μια δισύλλαβη και μια τρισύλλαβη. Κι όμως αγκαλιάζουν στην ουσία τους όλη τη μαγεία και το θαύμα θεϊκού και φυσικού μεγαλείου.

Είναι η αλήθεια και το μεγαλείο της μητέρας, της δικής μας γης(terra) που δημιούργησε και έφερε στο φως τη νέα ύπαρξη, τη νέα ζωή.

Είναι η γεμάτη άνθη και ευωδιά ψυχή της Γυναίκας που η Φύση την ευλόγησε να αγαπά, να προσφέρει, να υπομένει, να ανέχεται, να μοιράζει αφειδώλευτα κομμάτια της στο πλάσμα εκείνο που για εννέα ολόκληρους μήνες ήταν ένα με το σώμα της, δύο καρδιές εναρμονισμένες να συντονίζουν το  χτύπο και το ρυθμό τους, θαύμα της δημιουργίας, να επικοινωνούν ανταλλάσσοντας συναισθήματα μέσα από μυστικούς και άρρητους διαύλους. Γιατί στη Φύση μαγεία υπάρχει. Και στον άνθρωπο επίσης.

Κι αφού σε εκείνη χρωστάμε την ανθοφορία μας, ας της αναγνωρίσουμε τον ρόλο της άνοιξης στη ζωή μας, αλλά όχι για μία μόνο ημέρα:

«Λουλούδια αν είμαστε εμείς, εσ' είσ' η άνοιξή μας
Μες στη δική σου αγκαλιά ανθίζει η ψυχή μας.
Αχ! πάρε την αγάπη μας και δως μας την ευχή σου·
Είναι για μας "πρωτομαγιά" η μέρα της γιορτής σου»( Γ. Δροσίνης)

Αφορμή και όχι αιτία για θύμησες τούτη η μέρα του Μαγιού. Μια αφορμή για να αναλογιστούμε, να νιώσουμε, να αξιολογήσουμε, να εκτιμήσουμε την προσφορά εκείνης.

Εκείνης που «αγρυπνά μ’ ένα κομμάτι φεγγαριού στα χέρια της» κάθε φορά που νιώθει το βάρος της ψυχής  μας.

Εκείνης που δεν ρωτά ποτέ «γιατί» και «πώς», όταν ανοίγει την καρδιά και την αγκαλιά της να ασφαλίσει, να προστατέψει, να διαφυλάξει το πλάσμα που έφερε στο φως του ήλιου με την οδύνη του σώματός της και τη λαχτάρα της ψυχής της.

Εκείνης που πάντα δίνει, ποτάμι με ορμητικά νερά η αγάπη της, αλλά ποτέ δεν ζητά αντάλλαγμα και δεν τοκίζει την προσφορά και τη σκέψη της.

Εκείνης που έχει τη δύναμη μέσα της, σύμφυτη με τον ρόλο και την αποστολή της, να παραβλέπει και να συγχωρεί κάθε αβλεψία και παραστράτημα, κάθε πράξη λήθης, κάθε λόγο πικρό, αιτιολογώντας και δίνοντας άφεση σε αμαρτήματα και σφάλματα. Παιδί είναι(και παραμένει). Τι να πεις;

Εκείνης που σπαράζει από πόνο, λυγίζει και σπάει μονάχα όταν η αλήθεια και το νόημα της ζωής της, το δικό της παιδί, πάσχει, υποφέρει, σταυρώνεται. Συνειδητοποιεί άραγε κανείς το μέγεθος του σπαραγμού Εκείνης;

Και βέβαια, η ιερή λέξη «μάνα» δεν απονέμεται ως ύψιστος φόρος μεγαλείου και τιμής μόνο στη γυναίκα που συμμετείχε με το κορμί της στο θαύμα της ζωής. Αλλά και σε εκείνη, τη γυναίκα-ηρωίδα που επέλεξε να γίνει μητέρα καρδιάς και μήτρα αγάπης για ένα παιδί που μπορεί να μην το γέννησε, όμως επέλεξε να το αναστήσει και να το αναθρέψει με το γάλα και το αίμα της καρδιάς της, με την αστείρευτη αγάπη της, όχι σάρκα εκ σαρκός, αλλά αγάπη εξ αγάπης. «Δωρεάν λάβετε, δωρεάν δότε».

Και σε κείνη όμως που λαχταρά να κρατήσει στην αγκαλιά της ένα παιδί, δημιούργημα αγάπης, ζωής και φύσης και παλεύει, ενίοτε βάζοντας ενέχυρο τη δική της ζωή, να το καταφέρει και να γεμίσει την αγκαλιά της, παρόλο που η τύχη ή οι συγκυρίες στάθηκαν απέναντι και την πολεμούν.

Όσοι χάσαμε πρόωρα τις δικές μας μανούλες, τούτη τη μέρα νιώθουμε περίεργα. Παρόλη τη γλύκα και την πληρότητα της μητρότητας που με ευλογία Θεού και άδεια της Φύσης γευόμαστε, εκείνο το κενό στην άκρη της καρδιάς παραμένει δυσαναπλήρωτο και πότε μυρίζει ασφόδελο, πότε μοσχοβολά τριαντάφυλλο. Γιατί τελικά η μεγαλύτερη ήττα στη ζωή αυτή είναι να έχεις δίπλα σου κάποιον που σ΄αγαπά χωρίς όρους και όρια κι αυτόν τον άνθρωπο  κάποια στιγμή να τον χάσεις…

"Δίχως την ευχή σου
Είμαι πολύ αδύναμος για να σταθώ
Μεγάλωσα πολύ
Δώσε μου πίσω τους χάρτες των αστεριών που είχα παιδί"(Μ. Νταρουίς).

Χρόνια μας πολλά λοιπόν. Χρόνια πλημμυρισμένα από άνθη αγάπης, στοργής και αφοσίωσης. Να ζούμε, να αγαπάμε, να μαθαίνουμε. Να το αναγνωρίζουν… να μας νοιάζονται.

 Ειδικά εκείνες τις  στιγμές που έχουμε μια «γεύση τρικυμίας στα χείλη» κι «ένα δάκρυ, απόσταγμα ουρανού, να καίει το πρόσωπο».

Γεωργία Γιώτα, Φιλόλογος.

e-max.it: your social media marketing partner
!-- Go to www.addthis.com/dashboard to customize your tools -->