Δίκτυο αλληλεγγύης και αγώνα Καρδίτσας
Τρία χρόνια μετά το προδιαγεγραμμένο έγκλημα των Τεμπών, οι δολοφόνοι 57 τουλάχιστον συνανθρώπων μας και υπεύθυνοι πολλών ακόμη τραυματισμένων παραμένουν ελεύθεροι και ατιμώρητοι. Hellenic Train και κυβέρνηση, που γνώριζαν από καιρό τι έκαναν και κυρίως τι δεν έκαναν για τους ελληνικούς σιδηροδρόμους, συνεχίζουν ανεμπόδιστα να κερδοσκοπούν εις βάρος μας, χωρίς να διασφαλίζουν τις σιδηροδρομικές μεταβάσεις και τις υποδομές τους.
Προηγούμενες κυβερνήσεις, που διέλυσαν με την ιδιωτικοποίηση τον ΟΣΕ, είναι συνυπεύθυνοι στο έγκλημα και είτε συμπολιτευόμενοι είτε αντιπολιτευόμενοι εξυπηρετούν ίδια συμφέροντα ενάντια στον λαό. Ιδιώτες του κεφαλαίου, ύποπτοι για λαθρεμπόριο επικίνδυνων υλικών, συγκαλύπτονται από κυβερνητικούς, δικαστικούς και δημοσιογράφους, για να συνεχίσουν ατιμώρητοι να παρανομούν αυξάνοντας τα ήδη υπέρογκα κέρδη τους. Στο μεσοδιάστημα έως σήμερα, όλοι συντεταγμένα έχουν φροντίσει να αποπροσανατολίσουν, να αποποιηθούν τις ευθύνες τους. Το μπαλάκι των ευθυνών όμως μεταξύ ιδιωτών και κυβερνητικών, εκτός του ότι είναι αποπροσανατολιστικό, δεν μας αφορά. Φταίει η πολιτική υποταγής στο κέρδος που αμφότεροι υπηρετούν.
Ήδη η Hellenic Train και ΤΡΑΙΝΟΣΕ απολαμβάνουν κρατικές αποζημιώσεις για διαφυγόντα κέρδη, ενώ «νόμιμα» πλέον εξαιρούνται από τις αποζημιώσεις προς το επιβατικό κοινό και τους συγγενείς των εργαζομένων εντός της μοιραίας αμαξοστοιχίας (βλ. υπόθεση με τους εργαζομένους του κυλικείου). Μέσα σ’ αυτό το κρεσέντο ανομίας, κερδοσκοπίας, συγκάλυψης, ανηθικότητας και αδικίας, οι σιδηρόδρομοι είτε δεν λειτουργούν (όπως για παράδειγμα στην πόλη μας), είτε όπου υποτίθεται ότι λειτουργούν τα ατυχήματα διαδέχονται το ένα το άλλο, ενώ τα συστήματα ασφαλείας παραμένουν στην εικόνα προ τριετίας. Δεν ξεχνάμε όμως ότι η θανατοπολιτική των ιδιωτικοποιήσεων στον βωμό του κέρδους, με ξεπούλημα μέρους του ΟΣΕ στους ιδιώτες και κατακερματισμό της δομής και της λειτουργίας του, ώστε να λειτουργεί με ιδιωτικές εργολαβίες, ελαστικές εργασιακές σχέσεις και χαμηλό κόστος, έστειλαν στον θάνατο και στις ΜΕΘ τους συνανθρώπους μας.
Οι συνδικαλιστές σιδηροδρομικοί υπάλληλοι, αν και φώναζαν μέχρι και τις τελευταίες εβδομάδες ότι θα συμβεί το μοιραίο, χαρακτηρίζονταν τεμπέληδες, οι απεργίες τους κρίνονταν παράνομες, ενώ τα ΜΜΕ δεν δημοσίευαν τίποτα, εντεταλμένα στις υπηρεσίες των προϊσταμένων τους. Κι αυτό μέχρι σήμερα δεν έχει αλλάξει. Από το 2023, o λαός και κυρίως η νεολαία μίλησαν. Έδωσαν χαρακτήρα συνολικής αντιπαράθεσης απέναντι στην κυβέρνηση, στις ιδιωτικοποιήσεις και στην πολιτική που βάζει το κέρδος πάνω από την ανθρώπινη ζωή. Το ότι «Μόνο ο λαός σώζει τον λαό» δεν αποδείχθηκε σύνθημα, αλλά η ατόφια πραγματικότητα. Σε αντίθεση με το επιτελικό κράτος που συνεχώς «αποτυγχάνει» και την ιδιωτική πρωτοβουλία που κάνει δωρεές για να κρύψει τη διαβρωτική και καταστροφική της δράση, η αλληλεγγύη μεταξύ μας πάντα δίνει αποτελέσματα όταν εμφανίζεται. Αποκορύφωμα της, οι μεγάλες κινητοποιήσεις έπειτα και από το κάλεσμα των γονέων και συγγενών των θυμάτων.
Γνωρίζουμε αδιαμφισβήτητα πως για το σάπιο καπιταλιστικό σύστημα είμαστε αναλώσιμοι. Γι’ αυτό ο αγώνας για την ίδια μας τη ζωή πρέπει να συνεχιστεί και να κλιμακωθεί, μέχρι να ανατραπεί η δολοφονική πολιτική που αναποδογυρίζει τις βάρκες των προσφύγων (βλ. Πύλος, Χίος), φτωχοποιεί την κοινωνία, μπλέκει τη χώρα σε ιμπεριαλιστικούς πολέμους, στρώνει το έδαφος για κρατικές δολοφονίες (βλ. Μάγγος, Μανιουδάκης, Σαμπάνης) και σε κυκλώματα trafficking παιδιών (βλ. υπόθεση 12χρονης στον Κολωνό). Με απεργίες και διαδηλώσεις, απέναντι στα μνημόσυνα εκτόνωσης της λαϊκής οργής, στη συναίνεση και τα κροκοδείλια δάκρυα των κυρίαρχων πολιτικών και οικονομικών δυνάμεων, παλεύουμε να πάρει η οργή μας ανατρεπτικά χαρακτηριστικά.
Οι συγκοινωνίες είναι δικαίωμα και όχι προϊόν προς αγορά. Γι' αυτό, πρέπει να είναι δημόσιες, ασφαλείς, σύγχρονες, προσιτές για όλες και όλους, μακριά από τη λογική του επιχειρηματικού κόσμου, με μόνιμο και σταθερό προσωπικό, προσαρμοσμένες στις κοινωνικές ανάγκες και όχι στη λογική της κερδοφορίας. Αν δεν αμφισβητήσουμε όσα οι κυβερνήσεις, οι διεθνείς εταίροι, τα ΜΜΕ του συστήματος και ο επιχειρηματικός κόσμος μας παρουσιάζουν ως αδιαπραγμάτευτα, ως ιερά και όσια, ως δεδομένα, θα συνεχίσουμε να μετράμε απώλειες. Σώζουμε ζωές, όταν υποστηρίζουμε τα αιτήματα των απεργών, όταν συνειδητοποιούμε ότι τα τραγικά γεγονότα δεν τα προκαλεί η «ατυχία» ή το «ανθρώπινο λάθος» αλλά συγκεκριμένες πολιτικές, όταν δεν αναπαράγουμε τον λόγο των διαπλεκόμενων ΜΜΕ, όταν αμφισβητούμε τον τρόπο οργάνωσης και λειτουργίας της κοινωνίας, όταν προστατεύουμε το δημόσιο απέναντι στο ιδιωτικό, όταν αγωνιζόμαστε και διεκδικούμε. Η κοινωνική και ταξική απελευθέρωση μπορεί να έρθει μόνο από τα κάτω, ισότιμα και αδιαμεσολάβητα.
Έχουμε χρέος να αγωνιστούμε μαζικά και μαχητικά απέναντι σε ένα σύστημα και τις πολιτικές του που γεννούν φτώχεια, εξαθλίωση, εκμετάλλευση, πόλεμο, βία και θάνατο. Για μια ζωή με αλληλεγγύη, ελευθερία και αξιοπρέπεια. ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΑΠΝΕΥΣΟΥΜΕ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ!
Απαιτούμε:
1. Να πληρώσουν οι πραγματικοί ένοχοι αντιμετωπίζοντας τις ποινικές τους ευθύνες: - Οι κυβερνήσεις, υπηρέτες των «μνημονιακών υποχρεώσεων» που διέλυσαν τις σιδηροδρομικές συγκοινωνίες της χώρας με ιδιωτικοποιήσεις και οδήγησαν τον λαό στον θάνατο. - Το ιταλικό μονοπώλιο-ιδιοκτήτης της Hellenic Train, που κερδοσκοπεί σπέρνοντας θάνατο.
2. Αποκλειστικά δημόσιο σιδηροδρομικό δίκτυο, με εθνικοποίηση χωρίς αποζημίωση, ενιαιοποίηση και λειτουργία του υπό εργατικό-κοινωνικό έλεγχο για την εξυπηρέτηση και την κάλυψη όλων των περιοχών της χώρας. Έξω η Hellenic Train και συνολικά η επιχειρηματική λογική του κέρδους από τις δημόσιες συγκοινωνίες και μεταφορές.
3. Να σταματήσουν οι ποινικοποιήσεις των συνδικαλιστών σιδηροδρομικών υπαλλήλων και των απεργιών τους. Να ικανοποιηθούν τα αιτήματά τους. Είναι και δικά μας αιτήματα.
