ΤΟΜΕΑΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ ΤΟΥ ΚΚΕ
Καταγγέλλουμε την αντιδραστική απόφαση της Δημοτικής Αρχής Καρδίτσας να καταψηφίσει την παραχώρηση χώρου στο ΚΚΕ για την ανέγερση Μνημείου που θα τιμά τους Καρδιτσιώτες πρωτοπόρους αγωνιστές του λαού στο ΕΑΜ, στον ΕΛΑΣ, στον ΔΣΕ, συνολικά την ηρωική δεκαετία του 1940, που έδωσαν τη ζωή τους.
Πρόκειται για σχεδόν 2500 νεκρούς αγωνιστές, από 105 χωριά του νομού μας που έπεσαν σε διάφορες μάχες εντός και εκτός του νομού, εκτελέστηκαν ή πέθαναν στις φυλακές ή σκοτώθηκαν σε στρατιωτικές επιχειρήσεις, όπως ήταν οι βομβαρδισμοί χωριών και τα αντίποινα, σε βάρος του άμαχου πληθυσμού την περίοδο της δεκαετίας του ‘40.
H περιοχή της Καρδίτσας κουβαλά ένα βαρύ ιστορικό φορτίο με κορυφαία και ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Η Καρδίτσα ήταν η πρώτη ελεύθερη πόλη της κατεχόμενης Ευρώπης που απελευθερώθηκε από τον ΕΛΑΣ το 1943. Λειτούργησε αντάρτικο αεροδρόμιο στη Νεβρόπολη Αγράφων, τυπογραφείο στη Μούχα, σχολή αξιωματικών στη Ρεντίνα.
Η 1η και 2η συνδιάσκεψη της ΕΠΟΝ έγινε στον Ίταμο, έδρα της Ελεύθερης Ελλάδας το 1944 αποτέλεσε το Πετρίλο, ενώ υπήρχαν πολυάριθμες εστίες αντίστασης στον κάμπο και στα βουνά των Αγράφων.
Η Δημοτική Αρχή, πήγε κόντρα στις αποφάσεις δεκάδων μαζικών φορέων (εργαζομένων, αγροτών, αυτοαπασχολουμένων, πολιτιστικούς και αθλητικούς συλλόγους) του νομού Καρδίτσας και την απαίτηση εκατοντάδων ανθρώπων, γνωστών για την πολιτική και συνδικαλιστική τους δράση στο εργατικό - λαϊκό κίνημα, για την προσφορά τους στον χώρο του πολιτισμού, του αθλητισμού. Πήγε ενάντια στην επιθυμία πολλών απογόνων να τιμηθούν οι νεκροί τους.
Μάλιστα, καταψηφίζοντας την πρόταση, αναίρεσε ομόφωνη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου το 2023, που ήταν υπέρ της παραχώρησης χώρου για την ανέγερση μνημείου με κάλυψη των εξόδων από το ΚΚΕ.
Την ίδια ώρα, κατά την συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου, απέφευγε με κάθε τρόπο να απαντήσει ποιος είναι ο λόγος που αναιρεί την απόφαση αυτή που τη δεσμεύει μέχρι σήμερα.
Άραγε ποιοι φοβούνται και ενοχλούνται από την ανέγερση ενός μνημείου που θα θυμίζει τους ηρωικούς αγώνες του λαού; Μήπως μία τέτοια ανάγκη πάει κόντρα στα καλέσματα της περιόδου να «μπούνε τα κεφάλια μέσα» και «δεν είναι ώρα για αγώνες»;
Τα μνημεία που φτιάχνει το ΚΚΕ, κρατάνε την ιστορική μνήμη ζωντανή, αποτελούν δίδαγμα και πυξίδα για τις νέες γενιές, φωτίζουν το δρόμο που πρέπει να ακολουθήσει σήμερα ο λαός μας απέναντι στη κλιμάκωση του ιμπεριαλιστικού πολέμου στον οποίο η χώρα μας εμπλέκεται με ευθύνη της κυβέρνησης της ΝΔ και όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων, βάζοντας σε κίνδυνο τον λαό μας , κάνοντας τη χώρα στόχο αντιποίνων.
Τα καλέσματα για εθνική ομοψυχία και εθνικό συμφέρον, στόχο έχουν να στοιχήσουν τον ελληνικό πίσω από ξένα προς αυτόν συμφέροντα, να μην παλέψει για το δικό του συμφέρον, να υποταχθεί, να σκύψει το κεφάλι. Τα κέρδη των λίγων είναι το περιβόητο εθνικό τους συμφέρον.
Σ΄αυτές λοιπόν τις συνθήκες, γίνεται πιο καθαρό από ποτέ ότι υπάρχουν δύο πατρίδες. Η μία είναι η πατρίδα του κεφαλαίου, των εφοπλιστών, των ενεργειακών ομίλων και των τραπεζών, που βλέπουν στον πόλεμο ευκαιρίες για κέρδη και αναβάθμιση της θέσης τους, που μετατρέπει τη χώρα σε ορμητήριο πολέμου και στόχο αντιποίνων, που διεκδικεί ρόλο σε ενεργειακούς δρόμους και σχέδια ανοικοδόμησης, σε ναύλα και μεταφορές που γεννιούνται πάνω στα ερείπια και το αίμα των λαών.
Κι από την άλλη η πατρίδα των ανθρώπων του μόχθου, της εργατικής τάξης και των παιδιών της, που δεν έχουν τίποτα να κερδίσουν από τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και πολέμους. Είναι η πατρίδα που πληρώνει την ακρίβεια, τους πολεμικούς εξοπλισμούς, που καλείται να δεχτεί την κουλτούρα των φέρετρων, τις ατελείωτες θυσίες στο όνομα της εθνικής ενότητας και ομοψυχίας.
Οι αναφορές της Δημοτικής Αρχής, στη ανάγκη διαφύλαξης της ομοψυχίας και της εθνικής ενότητας, συμβάλλουν στην κυβερνητική προπαγάνδα για «σιωπητήριο» των λαϊκών διεκδικήσεων και την πλήρη στοίχιση στους σχεδιασμούς της αστικής τάξης. Το ίδιο και τα ανιστόρητα προσχήματα περί «μαύρης σελίδας της ελληνικής ιστορίας», «ανάγκης εθνικής ενότητας», αναφερόμενη στην τρίχρονη εποποιία του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας την περίοδο 1946-1949, που επικαλέστηκε για να καταψηφίσει την πρόταση του ΚΚΕ.
Η ύπαρξη μνημείων και συμβόλων λαϊκής ανάτασης και μαζικού ηρωισμού δεν αποτελούν απλά μια ανάμνηση του χθες, αλλά φωτίζουν ό,τι και σήμερα ο λαός μπορεί με τη δράση του να βάλει τη σφραγίδα του στις εξελίξεις, να γίνει πρωταγωνιστής. Κι αυτό προσπαθούν να το εμποδίσουν με κάθε τρόπο!
Είναι αυτονόητο πως η πολιτική βούληση της Δημοτικής Αρχής δεν πρόκειται να σταθεί εμπόδιο στην απόφαση του ΚΚΕ για ανέγερση Μνημείου την περιοχή. Είναι καθήκον μας να υλοποιήσουμε αυτή την απόφαση, τόσο απέναντι στους χιλιάδες νεκρούς και τους απογόνους τους όσο και απέναντι στις επόμενες γενιές που πρέπει να μάθουν και να διδαχθούν από την ιστορία μας, κόντρα στην παραχάραξή της, τη διαστρέβλωση και τη συκοφάντηση της.
